Czym jest sprawa publiczna?

NSA w wyroku z dnia 20.9.2018 r. (I OSK 1359/18) oddalił skargę kasacyjną od wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 28.12.2017 r. (IV SAB/Wr 350/17) .

Wnioskodawca wnosił o udostępnienie:

,,1. Czy Prezes Sądu, zgodnie z art. 131 § 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 6 lutego 1928 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 1964 r. Nr 6, poz. 40), a następnie art. 119 § 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 31, poz. 137), mianował w latach 1975 – 1990 aplikantem sądowym I. W. lub osobę o imieniu „I.” i nazwisku dwuczłonowym obejmującym nazwisko „W.”;

2. Ile jest osób spełniających kryteria z pkt 1;

3. W jakim okresie każda z tych osób uzyskała mianowanie na aplikanta sądowego;

4. Do którego sądu rejonowego Prezes przydzielił każdego z tych aplikantów po mianowaniu;

5. Czy któryś z tych aplikantów jest aktualnie sędzią, a jeśli tak, to w jakim sądzie orzeka”. 

W sprawie osią sporu było czy wnioskodawca może w trybie UDIP dochodzić do uzyskania informacji, które miały czy też mogły mieć znaczenie dla jego indywidualnej sprawy toczącej się przed sądem w/s nabycia spadku (w największym skrócie). R ownież czy stanowia informację publiczną infomracje dotyczące aplikantów.


WSA we Wrocławiu z dnia 28.12.2017 r. (IV SAB/Wr 350/17)  stwierdził m.in.:

,,informacji publicznej nie stanowią dane osobowe aplikantów, okres i miejsce wykonywania obowiązków przez konkretnych aplikantów, bowiem aplikant sądowy nie jest osobą pełniącą funkcję publiczną. Stosownie do art. 133 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 6 lutego 1928 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 1964 r. Nr 6, poz. 40) aplikacja sądowa polega na zaznajomieniu się z czynnościami sędziego i sekretariatów sądowych. Podobnie stosownie do art. 117 (a następnie art. 111) ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 31, poz. 137) aplikacja sądowa polega na zaznajomieniu się z czynnościami sędziego i sekretariatów sądowych oraz uzyskaniu wiedzy potrzebnej do zajmowania stanowiska sędziego. Aplikant sądowy nie jest więc uprawniony do podejmowania decyzji mających wpływ na sytuację prawną innych osób ani też do dysponowania majątkiem publicznym. Wszelkie czynności aplikant wykonuje na zlecenie i pod kierunkiem sędziego oraz wybranych pracowników sekretariatu. Sytuacji tej nie zmienia fakt, że stosunek pracy z aplikantem sądowym nawiązuje się na podstawie mianowania, mianuje go i zwalnia prezes sądu, składa wobec prezesa sądu ślubowanie według roty przewidzianej dla pracowników urzędów państwowych – urzędników państwowych (art. 131 § 1 – 3 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej, art. 119 § 1 – 3, a następnie art. 113 § 1 – 3 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych). Należy też zaznaczyć, że nie każdy aplikant sądowy uzyskuje mianowanie na asesora sądowego, a następnie na stanowisko sędziego i staje się osobą pełniąca funkcję publiczną.

Natomiast osobą pełniąca funkcję publiczną jest sędzia i dane dotyczące jego wykształcenia jako związane z pełnioną funkcją stanowią informację publiczną.”.

,,UDIP nie może być i nie jest środkiem, który można wykorzystywać w celu występowania z wnioskiem o udzielenie każdej informacji. Zakres przedmiotowy tej ustawy obejmuje tylko dostęp do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do wszelkich informacji (postanowienie WSA w Warszawie z dnia 29 czerwca 2010 r., sygn. akt SAB/WA 91/10).


NSA w wyroku z dnia 20.9.2018 r. (I OSK 1359/18) oddalił skargę kasacyjną, i stwierdził m.in.:

,,(…) u.d.i.p. nie może być podstawą do otrzymania informacji we własnej sprawie. Stosownie bowiem art. 1 ust. 1 ww. ustawy jedynie informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Określenia istoty pojęcia „sprawa publiczna” powinno się dokonywać na podstawie kryterium interesu ogólnego i jednostkowego.

Sprawami publicznymi nie będą zatem konkretne i indywidualne sprawy określonej osoby lub podmiotu. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że pisma składane w indywidualnych sprawach, przez podmioty, których interesów sprawy te dotyczą, nie mają waloru informacji publicznej. Ich przedmiotem nie jest problem czy kwestia, która ma znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli, lub jest ważna dla funkcjonowania organów państwa. Przedmiotem takiego pisma jest realizacja lub ochrona indywidualnych interesów podmiotu, który pismo to składa. Wobec tego pismo takie nie dotyczy sprawy publicznej i nie powinno być udostępniane w trybie u.d.i.p. Podobnie nie można przy pomocy u.d.i.p. starać się o uzyskanie informacji w swojej własnej sprawie (por. wyroki NSA: z dnia 30 października 2012 r., I OSK 1696/12, z dnia 9 października 2010 r., I OSK 173/09, z dnia 7 marca 2012 r., I OSK 2265/11).

Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być nadużywana i wykorzystywana w czysto prywatnych sprawach. Z żądania udostępnienia informacji publicznej musi wynikać interes obiektywny a nie subiektywny.”. 

Comments are closed.